เริ่มไงดีน้อนั่งนึกตั้งนาน เอาเป็นว่ามาเริ่มกันที่ตั้งแต่แรกคลอดเลยละกัน แรกเริ่มเดิมทีทันทีที่ข้าพเจ้าแหยมเหยียบย่างมาบนโลกใบนี้ นั้นคือวันที่ 28 มิถุนายน 2529 ปัจจุบันอายุ 21 ย่าง 22 อุ๊ยตายว้ายกรี๊ด เกิดมานานพอสมควรและนะนี่ และยังอยากอยู่ต่อไป 555+  ซึ่งตรงกับวันเสาร์ที่จริงท่านแม่ไปเจ็บท้องคลอดรอหมอตั้งกะวันศุกร์แต่ นะเจ้ากรรมดันทะลึ่งจะมาวันเสาร์ ซะงั้น สงสัยโดนเทวดากักตัว 555+ ท่านแม่เลยต้องทนเจ็บไปตามระเบียบ เห็นใจท่านแม่เหลือหลาย แต่ก็อยากมาเกิดกับท่านก็เกิดมาเลยต้องมาตอบแทนพระคุณท่านทุกวันนี่ละค่า ในที่สุดวันที่เกิดมาก็บรรจงเกิดมาเป็นลูกคนโต ก็ทำไงได้ไม่มีช้อยให้เลือกนี่นาว่า กด 1 เลือกเป็นลูกคนโต หรื่อกด 2 เลือกเป็นลูกคนกลาง แหมถ้ามีจริงคงวุ่นวายกันน่าดูชม 555 + นอกเรื่องพอประมาณเข้าเรื่องต่อกันดีกว่า สำหรับการเกิดมา โอ้มายก็อต ท่านพ่อท่านแม่ ช่างบรรจงตั้งชื่อด้วยความตั้งใจเสียนี่กระไร เอามาจากสมุดโทรศัพท์ บังเอิญเปิดไปเจอเลยไปถามพระท่านว่าโอเค โอเย้ ก็เลยได้ใช้นามว่า อลิสรา นับแต่นั้นมา และตามมาติดๆด้วยชื่อเล่น ที่ท่านแม่ผู้บ้าละครอย่างหนักหน่วง ดูละครตามท้องเรื่องแน่นอนนางเอกในเรืองนำผึ้งขม ชื่อเล่นว่า นุ้ย น่านเลยได้ชื่อเล่นมาด้วยประการละฉะนี้ นั่นเอง เออมาจนได้ ส่วนอุปนิสัย หรือเรียกแบบความเป็นจริงส่วนตัวก็คือสันดาน นั่นเอง  โดยความเป็นจริงเบื้องลึกแล้วไม่ใช่คนเรียบร้อยสักเท่าไหร่ ชอบสรวญเสเฮฮา ตลกขำขำกับเพื่อนฝูง พื้นฐานเป็นคนจิตใจดีที่ได้มาจากการปลูกฝังของท่านพ่อท่านแม่ แต่ด้วยสภาพแวดล้อมและสังคมก็อาจมีหักเหไปบ้างนิดหน่อย 555+ แต่ไม่มากเอาพองาม แต่ถึงกระนั้นก็มีความเอื้อเฟื้อกับเพื่อนฝูง คนรอบข้างนะ แต่ไม่รู้ว่าคนรอบข้าง เพื่อนฝูงจะคิดเช่นนั้นหรือไม่ ต้องรอพวกมันมาเม้นกันดู 555+ แต่สรุปโดยกมลสันดานนั้น เป็นคนร่าเริง ยิ้มแย้มแจ่มใส จนบางทีเพื่อนเป็นห่วงเกือบพาไปเชคประสาทเพราะนึกว่าบ้า เกือบไป ดีนะพูดกะพวกมันรู้เรื่องอยู่ รักสัตว์แต่เป็นบางประเภท แต่ที่ชอบมากคือสุนัข ชอบไปกิน เที่ยว ช้อปปิ้ง โดยเฉพาะช้อปปิ้งนี่ใกล้ละใกล้ต้องไปเลิกที่ถ้ำกระบอก 555+   งานอดิเรกนั้น ชอบอ่านหนังสือ  เล่นอินเตอร์เนต ฟังเพลง แต่ที่ชอบมากที่สุดคงเป็นการอ่าหนังสือ อ่านได้ทุกแนวเพราะมันเปรียบเสมือนเป็นการเปิดโลกทัศน์ให้กว้างไกล การได้อ่านหนังสือนั้นเหมือนกับการที่เราได้ไปท่องเที่ยว เพียงแต่ว่าเราไม่ต้องเก็บกระเป๋า หรือเดินทางไปไม่ว่าใกล้ไกล เพียงใช้เวลายามว่างกับมุมสบายๆ และโดยส่วนรวมในเรื่องอื่นนั้นๆ การมองตัวเองเป็นเรื่องที่ยากเอาการนะเนี่ย การที่จะมาบอกว่าตัวเองเป็นอย่างนั้นอย่างนี้ มันต่างกับตัวเราที่สะท้อนจากผู้อื่น และอีกอย่างอายยุเราก็เพิ่ง 21 ย่าง 22 ก็รอดูกันต่อไปในอนาคต ว่าจะมีอะไรเปลี่ยนแปลงไปหรือไม่อย่าง ไร เพราะชีวิตมนุษย์นั้นต้องเดินหน้าต่อไปนั่นเอง

                 การดำเนินชีวิต ก็ตอนเด็กท่านแม่ส่งไปเรียนที่โรงเรียนแถวบ้าน ตั้งแต่ชั้นอนุบาล - ประถมศึกษาปีที่ 1 ที่ โรงเรียนเสริมวิทย์ ปัจจุบันปิดกิจการไปแล้วไม่รู้ว่าตัวเราเข้าไปเรียนหรืออย่างไร ถึงได้ปิดกิจการหลังจากตัวเราออกมาได้ไม่นานเท่าใดนัก

                 ช่วงต่อมาก็ได้มาศึกษาต่อ แต่เอาเป็นว่าถ้าเล่าเดียวจะยืดยาวมากเกินไป ข้ามๆบ้างละกัน อิอิ ก็ผ่านช่วงเวลานานนับปีจนปัจจุบันก็อยู่ชั้นปี 4 จะเรียนจบในเดือน มีนาคมนี้แล้วแต่ยังไม่รู้อนาคตตัวเองเลยจะไปทางไหนดี 555+ แต่ก็ต้องสู้กันต่อไป  จากที่เคยคิดว่าพอเรียนจบปุ๊ปจะไปศึกษาต่อทันที แต่เมื่อได้ไปปฝึกงานนตอนปี 3 ก็ๆได้เปลี่ยนความคิด ขอทำงานก่อน 1ปีในช่วงรอรับเพื่อค้นหาตัวเองก่อนว่าอยากจะทำอะไรจริง อยากเรียนต่อด้านไหน แล้วค่อยคงดีกว่า ชีวิตยังไม่สิ้นก็ต้องดิ้นกันต่อไป แต่บอกได้เลยว่าตัวตนที่แท้จริงของเรานั้นต้นแบบที่หล่อหลอมคงไม่ใช่ใครอื่น นั้นก็คือท่านพ่อและท่านแม่ ที่รักเรานั่นเอง เพราะมีท่านจึงมีเราในวันนี้ เราได้อะไรหลายสิ่ง และสิ่งที่เราจำฝังหัวนั้นก็คือคนเราต้อง รู้จักรับผิด และรับชอบ คนส่วนมากมักรู้จักแต่ที่จะรับชอบ แต่นั่นไม่ใช่หนทางที่ถูก สิ่งที่ถูกคือควรรู้จักรับผิดด้วย เมื่อทำผิดก็ต้องกล้าที่จะยอมรับ กล้าที่จะแสดงตน และออกขอโทษจากใจจริงได้ นี่คือสิ่งที่เรายึดมั่นถือมั่นมาตลอด และเบื่องลึกในใส่งที่ถือเป็นคติประจำตัวเสมอมา ว่า ....." ไม่ว่าจะทำอะไรนั้น อย่าทำให้พ่อและแม่ต้องเสียใจ " คติที่เราถือคงไม่ได้ซาบซึ้งกินใจเหมือนคำพูดดีๆ ของใครหลายคน แต่เป็นสิ่งที่เราจะภาคภูมิใจ ทุกครั้งที่เรานึกถึงและได้ทำมันได้จริงๆ และเมื่อเร็วนี้ได้ไปฟังพระท่านมาเนื่องในวันปัจฉิมนิเทศน์มีคำคำ 1 ที่โดนใจ มากมาย " คนเราไม่มีใครที่ล้มเหลว  มีแต่ล้มเลิก "
มันเหมือนมีใครเอาน้ำมาสาดหน้า โดนใจ ไปเต็ม ๆๆ วินาทีนั้นคิดเลยเออจริงโคตร แค่คำบางคำง่ายๆแต่มันจุดประกายได้จริง ๆ