อธิบายขยายความ "ภูมิคุ้มกันสมอง"สกัดจากความรู้รอบตัว ให้คุณค่านานาประการไม่แพ้วิตามินหรืออาหารเสริมที่มีวางจำหน่าย  ซึ่งเป็นที่นิยมตามกระแสคนรักสุขภาพซึ่งมีบรรยายสรรพคุณต่างนานามากมาย อาทิเช่น................... ให้เลือกสรรค์กัน ซึ่งในบางครั้งต้องซื้อหามาในราคาที่แพงระยับ แต่ภูมิคุ้มกันสมองนี้สร้างได้ง่ายๆ ทุกที่ทุกเวลาไม่จำกัดสถานที่ สถานะ เพียงแค่เลือกที่จะเปิดรับกับสิ่งต่างๆรอบตัวแล้วจะพบว่าในโลกกลมๆใบนี้ ยังมีอีกหลายสิ่งให้ศึกษาเรียนรู้อีกมากมาย ชนิดที่ว่าเรียนทั้งชีวิตก็คงไม่หมด เหมือนที่มีคนเคยบอกว่า "ยิ่งเรียนยิ่งโง่" เพราะยิ่งเรียนมากยิ่งรู้มากว่าความจริงแล้วสิ่งที่ตัวเราได้เรียนรู้เป็นเพียงส่วนเสี้ยวของความเป็นมาเป็นไปของโลกใบนี้เท่านั้น ดังนั้นถ้าหากเราจะเปิดใจรับสิ่งที่เข้ามา และเดินเข้าไปหาสิ่งต่างๆ  โดยไม่ถือว่าเป็นเรื่องที่ไม่เกี่ยวกับเรา รกสมอง ก็เป็นการดีมิใช่หรือที่เราจะใช้เวลาบนโลกใบนี้ให้คุ้มค่าแก่การเป็นมนุษย์ผู้ที่ยกย่องตัวเองว่าเป็นสัตว์ประเสริฐ    ซึ่งนั่นก็ขึ้นอยู่กับการคิดมุมมองของแต่ละบุคคลซึ่งคงไม่มีใครคนไหนสามารถไปบังคับให้คิดตามกันได้ ซึ่งมาถึงตรงนี้ก็ร่ายซะยาวมาเข้าเรื่องดีกว่า หักเข้าเรื่องแบบเกือบแหกโค้งกันดื้อๆแบบนี้เลยละกัน555+  สำหรับภูมิคุ้มกันสมองในวันนี้ถูกสั่งตรงมาจากอาจารย์ที่เคารพรักให้ทำเรื่อง  คำผวน ซึ่งได้สกัดออกมาแล้วได้ตามด้านล่างนี้ครับพี่น้องครับ

คำผวน เป็น วิธีการสลับคำ โดยใช้ สระ และ ตัวสะกด ของ พยางค์หน้า และ พยางค์สุดท้าย มาสลับกัน ทำให้เกิดคำใหม่ที่อาจไม่มีความหมาย แต่การออกเสียงจะคล้องจองกับรูปเดิม ทำให้สื่อความหมายกันได้ คำผวนนั้นนิยมใช้กับคำสองหรือสามพยางค์เป็นส่วนใหญ่ เพราะสามารถสลับตำแหน่งได้ง่าย คำพยางค์เดียวนั้นไม่สามารถผวนได้ ส่วนคำหลายพยางค์ อาจต้องแยกเป็นส่วนๆ ไม่สามารถสลับตำแหน่งอย่างคำน้อยพยางค์ วิธีการสร้างคำผวน เรียกว่า "ผวน" หรือ "การผวนคำ"

หลักทั่วไปของการผวนคำ

1. คำผวนเป็นการเล่นทางภาษาอย่างหนึ่งในภาษาไทย ที่ใช้วิธีการผวนคำ หรือสลับตำแหน่งของเสียงสระ พยัญชนะ และวรรณยุกต์ ในคำสองพยางค์ขึ้นไป
2. การสลับตำแหน่งที่สมบูรณ์จะเกิดขึ้นกับคำสองพยางค์ เช่น ดำเนิน - เดินนำ ในที่นี้ พยัญชนะต้นของทั้งสองพยางค์ยังคงตำแหน่งเดิม แต่สลับเสียงสระ(พร้อมเสียงรรณยุกต์และตัวสะกด) คือ สลับ ระหว่าง สระ "อำ" กับสระ "เอิน"
3. ในคำ 3 พยางค์ การผวนจะยุ่งยาก จึงอาจเลือกที่จะผวนเฉพาะบางคู่ของพยางค์ เช่น สวัสดี (สะ-หวัด-ดี) มักเลือกผวนเฉพาะ พยางค์ที่สองและสาม คือ หวัด (สระ "อะ" เสียงเอก+ตัวสะกด "กด") -ดี (สระ "อี" เสียงสามัญ ตัวสะกดไม่มี) -> วี (สระ "อี" เสียงสามัญ ตัวสะกดไม่มี) - ดัด (สระ "อะ" เสียงเอก + ตัวสะกด "กด")
4. คำ 4 พยางค์ขึ้นไป ไม่นิยมผวนคำ

คำผวนเป็นการเล่นเสียงเพื่อความสนุกสนาน บางคนนิยมใช้ผวนคำหยาบเรื่องเพศ เป็นการเลี่ยงที่จะเอ่ยถึงคำหยาบนั้นตรงๆ หรือผวนคำเป็นปริศนา ซึ่งนิยมกันมากในปริศนาคำกลอนที่เรียกว่า ผะหมี นอกจากนี้ ยังมีนักเขียนจำนวนไม่น้อย ใช้การผวนชื่อจริง เพื่อนำมาใช้เป็นนามปากกา